Fietsnerd.
Compulsieve
probleemoplosser.

Ik tekende mijn eerste fiets toen ik vier was. Sindsdien ben ik eigenlijk nooit gestopt.

Ik begon als fietsenmaker — het soort waarbij je een fiets tot de laatste moer uit elkaar haalt en precies leert waarom alles is zoals het is. Die basis heeft me nooit verlaten. Elke ontwerpkeuze die ik maak komt van iemand die het ding echt uit elkaar heeft gehaald.

Voor Collocycle werkte ik twee jaar bij Van Raam als assemblage-engineer, verantwoordelijk voor het opschalen van de productie van fietsmodellen. Ik bouwde prototypes, hielp productieprocessen ontwikkelen en ontwierp alle maatwerk-magazijnwagens die in hun assemblage- en productiehallen worden gebruikt. Die wagens zijn vandaag de dag nog in gebruik.

Van Raam bouwt aangepaste fietsen voor mensen met een beperking — complexe, sterk gepersonaliseerde voertuigen waarbij toleranties en functie enorm belangrijk zijn. Het scherpte een toch al precieze manier van denken aan over hoe dingen in elkaar passen en waarom.

I now specialise in last-mile delivery and shared cargo mobility — designing vehicles, components and systems that are gebouwd om last, cost less to run, and leave less behind when they're done.

Dat betekent industrieel ontwerp en productontwikkeling, maar ook het minder glamoureuze werk: requirements engineering, componentspecificatie, leveranciersselectie, onderhoudslogica, prijsmodellen en af en toe een database die niemand anders wilde bouwen.

Ik werk met operators, fabrikanten en startups. Soms word ik ingezet voor een specifiek project. Soms herontwerp ik uiteindelijk hoe het hele bedrijf over een probleem denkt. Beide vind ik prima.

Nieuw is niet altijd beter. Een bakfiets die tien jaar lang onderhouden, geüpgraded en rijdend gehouden kan worden, is duurzamer — en zuiniger — dan een die bij het eerste teken van slijtage wordt vervangen.

Ik ontwerp vanaf het begin met repareerbaarheid in gedachten en zoek actief naar componenten die de levensduur van een voertuig verlengen in plaats van de vervangingscyclus te verkorten. Als iets gerepareerd kan worden in plaats van weggegooid, is dat altijd het juiste antwoord.

Voor ik fulltime aan productontwikkeling deed, coachte ik als fietsenmaker mensen met autisme en anderen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Iemand leren een naaf te demonteren en weer op te bouwen wanneer regulier onderwijs niet heeft gewerkt, vraagt geduld, creativiteit en het vermogen om mensen te ontmoeten waar ze zijn.

Twee jaar lang gaf ik daarnaast maandelijks een “Recycle”-workshop op een middelbare school. Ik gaf een les over de R-ladder — weigeren, verminderen, hergebruiken, repareren, recyclen — en sprak met jongeren over grondstoffen- en energiegebruik. Daarna brachten we het in praktijk: ze leerden hun eigen fiets onderhouden en repareren. Het was onderdeel van een bredere duurzaamheidsdag die opende met een theatervoorstelling over onze milieuproblematiek door Theater Piepschuim uit Nijmegen, naast andere praktische workshops.

Het staat op de meeste technische cv's niet. Maar het vormde hoe ik samenwerk, hoe ik complexe dingen uitleg en hoe ik denk over de mensen die de producten die ik ontwerp daadwerkelijk gebruiken — niet alleen het specificatieblad.